2 jaar garantie
Eerst ontvangen, later betalen
Meer dan 250.000 tevreden klanten
Gecertificeerd kanocentrum
Een reisverslag van Olle Persson, gedeeld door Långholmen Kajak – het Zweedse deel van Northkayak.
Langs de ruige Noorse kust, net ten noorden van de Lofoten, ligt de eilandengroep Vesterålen in de provincie Nordland. Een van de grotere eilanden is Andøya, bekend als vertrekpunt voor walvissafari's op de Noord-Atlantische Oceaan. Het landschap is ronduit schitterend: een wild, alpien decor met hoge bergen die steil in zee vallen, afgewisseld met lage eilanden en zandstranden. Voor de kust van Andøya ligt Tindsøya, en in een afgelegen baai daar ligt Skipnes – een verlaten vissersdorp met een buiten gebruik gestelde kleine visfabriek. Met Skipnes als uitvalsbasis werd hier jaarlijks een bijeenkomst gehouden voor zeekajakkers uit de hele wereld: de Arctic Sea Kayak Ramble. En daarheen trok een groep enthousiaste zeepeddelaars van Brunnsvikens kanotklubb uit Stockholm.
De uitvalsbasis van de Arctic Sea Kayak Ramble: het verlaten vissersdorp Skipnes op Tindsøya in Nordland. In de zon ziet het er heel idyllisch uit – maar er leggen geen vissersboten meer aan bij de kade.
Met een volgeladen kanoaanhanger achter de auto ervaren we hoe groot – of in elk geval hoe lang – Scandinavië is. In Narvik denken we dat we er zijn, maar de smalle weg die zich eindeloos tussen bergen aan de ene kant en zee aan de andere kant richting Vesterålen kronkelt, lijkt nooit op te houden. Onze bestemming is Kråkberget, een steiger in een fjord omringd door hoge bergen. Het motregent en waait hard. De volgende dag peddelen we bijna tien kilometer naar Tindsøya, dus we kruipen in onze tenten, goed vastgezet tegen de wind.
Als we uitvaren, is de wind wat gaan liggen, maar regen en droge perioden wisselen elkaar af, en een begeleidingsboot vervoert onze bagage. Het is juli – hoogzomer in Stockholm – maar hier, ver ten noorden van de poolcirkel, zijn de omstandigheden bijna arctisch, met 10–14 °C. Droge perioden komen en gaan, maar elke dag zijn er buien met regen, sneeuw of hagel, en de wind is steeds fris, soms stormachtig. Voor ons is het exotisch en spannend; voor de plaatselijke peddelaars is het een gewone dag.
Zo'n honderd peddelaars verzamelen zich in de havenbaai – de meesten uit Europa, maar ook enkelen van andere continenten. Een lange dagtocht wacht, en we krijgen de Atlantische golven te voelen. De eerste uren zijn bedrieglijk rustig. Als we pauzeren op het strand van het eilandje Sandholmen, liggen er massa's kleurrijke kajaks op het zand. Het ziet er feestelijk uit, en iedereen is vrolijk, opgewonden en goed ingepakt.
Pauze in de luwte voordat we de fjord op gaan. Massa's kleurrijke kajaks op het strand van Sandholmen.
We varen de brede, open Børøyfjorden op. Gelukkig voor ons evenwicht is het tegenwind op een rechte westelijke koers – want plotseling rijst de deining als een steile muur voor ons op. In de golfdalen zie je niets; op de duizelingwekkende toppen lijkt de hele Noord-Atlantische Oceaan voor ons te liggen. Een schommelende begeleidingsboot pikt wie omslaat op. We ronden de steile, hoge berg Tinden en ontspannen zodra we uit de ergste golven zijn. Terug aan land pakken verschillende peddelaars hun spullen en vertrekken eerder – voor sommigen was het gewoon te veel.
Niet alleen het landschap is wild – ook het dierenleven is rijk. Zeearenden, vaak in paren, zweven hoog boven ons en langs de berghellingen. Papegaaiduikers, de „papegaaien van het noorden”, duiken verrassend onbevreesd naar voedsel op een paar meter van de kajaks, komen boven met visjes in hun kleurrijke snavel en bekijken ons vriendelijk. Een bruinvis maakt een lange sprong vlak voor onze boeg. Het water zit vol walvissen, maar helaas zien we er geen.
Onder de berg Tinden staan een paar witte huizen dicht bij elkaar. Hier is een dorpswinkel die ook dienstdoet als postkantoor. De winkelier, 85 jaar jong, wenkt ons enthousiast binnen als we voorbij peddelen – hij is een bekend figuur in de streek. Wil je iets kopen, dan leg je het geld in de open kassa en pak je zelf je wisselgeld. Voor een bijna symbolische prijs krijgen we wafels terwijl de winkelier sterke verhalen vertelt, en uit een speciale vriezer laat hij ons een paar diepgevroren trofeeën zien: een zeehond, een zeearend en een kerstboom.
Een tocht brengt ons over de woelige, open Børøyfjorden naar Skogsøya. Op de terugweg passeren we het wrak van een Russisch oorlogsschip dat ondersteboven naast een scheer ligt. Ernaast hebben grappenmakers uit de buurt een mini-onderzeeër van grote stenen gebouwd – naar verluidt degene die het schip tot zinken bracht.
De week vol intensief zeekajakken eindigt met een onofficieel wereldkampioenschap marathon voor zeekajaks. Een paar clubgenoten doen mee, maar wij oudere peddelaars slaan over: de route gaat deels over volledig open zee en voelt veel te riskant – en onnodig lang. In plaats daarvan peddelen we rustig terug naar Kråkberget, genieten van het fantastische landschap en voegen ons bij de andere deelnemers in een hotel in Sortland, de dichtstbijzijnde plaats, voor een gezamenlijk diner met prijsuitreiking. En warme kamers: na een warme douche kunnen we voor het eerst in een week echt droge kleren aantrekken – en de enige werkende douche in Skipnes overslaan, die met ijskoud fjordwater.
Tekst: Olle Persson
